Update! Aandachtig lezen & link recept salade met winterse touch!

Twee jaar geleden startte ik als trotse, nieuwbakken coach en stapte vol goede moed, met een gezonde werklust in een voor mij, onbekende wereld. Ik noem het "De Coaching Arena". Afgestudeerd aan een Academy waarin ik het volste vertrouwen had trad ik een nieuwe wereld tegenmoet waarvan ik dacht: die mij zou toelachen, omarmen, mij voldoening zou geven, immers je draagt een steentje bij aan de maatschappij en, last but not least ook nog een leuk verdiende boterham opleveren.

Al gauw kwam ik bij het verkrijgen van een KTNO-registratie erachter dat mijn opleider niet langer meer erkend werd. Te zeggen, sinds het jaar waarin ik mijn opgaf voor de opleiding. Bij de opleider had men verzuimd dit op de website te vermelden. En zo werd deceptie nummer één geboren. Ik heb zoveel over en weer mails gevoerd maar ze bleven duidelijk in hun standpunt. Een mail aan het secretariaat van de opleiding, waarin ik om uitleg vroeg, bevestigde schoorvoetend mijn vraag.  Goed, geen man overboord zou je zeggen maar geheel zonder wrang smaakje was het niet. Buiten de tijd die je in het mailverkeer hebt gestoken, wat soms zo vermoeiend kan zijn.
Ik ging en zocht door, schreef mij uiteindelijk in bij beroepsvereniging CAT om toch wat meer gewicht in de schaal te kunnen leggen en mij geen loslopend wild te voelen, immers ik ben geen zelfverklaard coach. Ik heb ervoor moeten studeren en een examen afgelegd en behaald.

Tijdens de studie kreeg je ook een kijkje in de financiële keuken. Geheel onbekend was het mij niet want voordat ik ergens aan begin lees ik ter voorbereiding een beetje in. En de rekenmodellen baarden mij destijds toch een beetje zorgen. Want de rekensommetjes die ze in het Westen van Nederland hanteren die werken hier in het diepe Zuiden van Nederland niet. Dat houdt geen stand. Eenvoudigweg omdat ik voor de mensen waarvoor ik wat wil(de) betekenen een te dure investering zou blijken. Los van het feit wat ik daarvan vind werd deceptie nr. twee geboren. Nu kan ik best wel wat hebben maar in de realiteit werkt het zo; of men nu rijk of arm is, word je als coach niet vergoed, dan haakt minstens de helft van je potentiële clientèle af. Ja echt, ook degene die wel wat te makken hebben hoor. Ik heb er zelfs een gehad die opschepte over zijn nieuwgebouwde villa en mij de tweede factuur met hang- en wurgwerk bij wijze van spreken heeft betaald. En deze persoon heeft een hele, hele dik betaalde baan. En zo raak je een illusie armer maar nog steeds niet de moed verloren want opgeven doe ik niet zomaar.

Wat is dan wijsheid? Je gaat je prijs bijstellen naar wat jij denkt dat nog redelijk is? Maar alle business coaches (de 100K omzet-roepers) raden je dat ten zeerste af want dan ben je niet geloofwaardig en zet je jezelf in de uitverkoop.  En de vraag, terecht is, kun je voor dat bedrag nog iets moois uitwerken een goed aanbod lanceren dat jou ook nog iets oplevert? Nou, je probeert het wel, maar eerlijk gezegd, vergeet dat sprookje maar snel. Mijn praktijk, daar zijn kosten aan verbonden, om te beginnen mijn eigen loon en de kosten voor bijvoorbeeld een ander onderkomen, omdat ik niet vanuit huis werk. En de huur? Wordt op het moment nog door mijn wederhelft gefinancierd! Ja, ongelooflijk lief en ook bijzonder! Ik werk op vaste tarieven en per uur lijkt dat misschien een behoorlijk bedrag. Maar van dat bedrag moet wel alles betaald worden. Feitelijk houd ik nu helemaal niks over en werk ik voor 0,- euro. per uur en zelfs minder.

Maar dit verhaal wordt nog iets fraaier. Vlak voordat ik afstudeerde kondigde de opleider aan dat hij ermee zou stoppen. Het werd allemaal te duur, hij hield er niks aan over (hm hm) hij was moe, blabla, had het te druk gekregen met zijn theatertoer en zijn doel was bijna bereikt, 1000 coaches opleiden. Het werden er uiteindelijk ongeveer 750 stuks. Eigenlijk al te veel, zoveel gemeentes heeft Nederland niet eens. Verder had hij ook nog een ander doel bereikt zo bleek. Ongeveer een uur nadat ik de pen had neergelegd bij het maken van mijn examen liet hij een ietwat vage opmerking vallen over de vakantievilla op Mallorca, net gekocht, een villa naast een andere Nederlandse beroemdheid. En heel negatief over wonen in Nederland, dat we helemaal kapot gaan,  iets in die trant. Nou, je kunt je misschien voorstellen dat het een vreemde nasmaak bij mij achterliet. De eerste scheurtjes in mijn geloof werden toen eigenlijk al geboren. Ik ben een gevoelsmens en dit was zo’n schurend en eigenlijk ook verbijsterend moment. Overigens was ik niet de enige aanwezige die het hoorde maar lang niet alle examenkandidaten beschikten over de gave om tussen de regels door te luisteren in dit geval. Van een aantal van hen weet ik inmiddels dat ze ook worstelen en s]zelfs al zijn gestopt.

De druppel die de emmer deed overlopen was het feit dat een paar maanden na mijn diploma-uitreiking ineens alles in de uitverkoop ging. Alle lesmaterialen, boeken, kaarten enzovoorts die wij in de afgelopen jaren hadden ontvangen en die hoorden bij de (behoorlijk) prijzige opleiding lagen opeens voor een appel en een ei te koop. Voor €100,-. Voor ongeveer het 85^e deel dus van wat wij als cursisten, aankomende coaches hadden betaald. Het certificaat was het enige dat aan het pakket ontbrak maar het had mij niet verbaasd als het er ook nog als een pdf-je bij zou zitten.

Kortom, ik was toen best boos of teleurgesteld, ik kan het niet goed duiden. En dat gevoel vlamt sinds een maand of drie-vier weer op. Mij concentreren en oriënteren wordt steeds lastiger, op hetgeen wat ik echt wil, waar ik mij goed bij voel. En de vraag blijft opduiken; waar ik mij dan eigenlijk goed bij voel? Ben ik dan toch meer de creatieveling die haar kennis op een andere manier moet gaan uiten? Ja, je mag best weten, ik heb er wel slapeloze nachten van. De weg die ik zal inslaan is mij nog overnieuw niet geheel duidelijk en ik zit bovendien in een oververzadigde markt. ChatGPT gaat straks coaching land overnemen, er zijn nu al een aantal virtuele coaches te vinden, knap hoor maar ik heb er voorlopig niks mee. En als ik Instagram opensla dan wapperen de tornado’s aan aanbiedingen van andere coaches om de oren. Allemaal met dezelfde, ingestudeerde boodschap, dezelfde formule & opzet en met dezelfde tactiek en aanbiedingen om jou binnen te sprokkelen.

Ik word er moedeloos van, mijn enthousiasme is getemperd. Ik voel mij een zoveelste vis in de vijver, in dat coachings "paradijs", te veel, ook omdat ik niet dat brutale mens ben die zich een godsvermogen zal (durven) vragen voor kennis die ik deel. Ik zie alleen nog maar een slachtveld met over elkaar heen buitelende coaches (OMG wat vind ik het toch een vreselijk woord) en zie de een na de andere kappen. En ik? ik geef toch wel veel tips, geef ook terloops adviezen maar als je echt wilt weten wat je moet doen om je beter in je lijf te voelen is het beste wat je kunt doen naar een coach of therapeut gaan, zeker als je al jaren en jaren met vallen en opstaan en weer vallen en opgeven aan je gezondheid probeert te werken. Het is eenvoudiger dan men denkt maar je kunt het echt niet alleen als je al jaren hebt verspild aan dieetplannen, beloftes, shakes, en nu, de Ozempic epidemie, die straks de volgende probleemgevallen zal voortbrengen, met de bijwerkingen van die troep.

En ik denk dus nu steeds vaker; PRIMA. Dan zoek het maar op internet, ga aan de slag met ChatGPT-prompt om je gedroom verfde figuur- en levensstijl te krijgen of ga naar de huisarts voor de felbegeerde afslankprik- of pil maar ik heb er de pijp van vol. Van alle beloftes die worden gedaan, ook aan mij, door teleurstelling weer met beide benen op de grond, door te duurbetaalde cursussen die je net niet vooruithelpen en ook door mensen die wel een luxeleven leiden en iedere twee jaar van telefoon, auto en garderobe wisselen echter geen stuiver over hebben voor goede adviezen, begeleiding met een blijvend resultaat. Maar wel zonder meer troep naar binnen schieten zonder na te denken over de gevolgen. Alle gevolgen, maar daarover blog ik wel op een ander platform.
Ben ik nu negatief. Nee, ook dat ben ik helemaal beu, dat als je een keer de feiten opnoemt om gelijk als een negatieveling, doemdenker en alle andere benamingen in die categorie te worden neergezet. Ik ben een vrolijk mens, echt waar, maar wel eentje die de luiken van de ogen zijn gevallen, en hard. En ik mij alleen nog maar kan verwonderen. Ja, die hou ik er wel in.

Ik ben ook dankbaar, ik heb vol overgave een aantal mensen mogen helpen die mij de kans gaven, die mij serieus namen en die zich ook beter zijn gaan voelen. Want wat is leefstijl en gezondheid? Ik zal je zeggen, dat schuilt niet in maatje XS, S of 34/36. Gezondheid is echt iets heel anders. Wanneer je wel een verhoogd BMI hebt maar je eet iedere dag gezonde voeding, dan ben je goed op weg om gezond oud te worden en is je kans op ziektes door leefstijl evenredig aan iemand die geen verhoogd BMI heeft en ook gezonde gewoontes erop nahoudt. En jullie zijn allebei een stuk gezonder dan de mensen met een laag bmi maar die voortdurend en iedere dag ultrabewerkte voeding naar binnenschuiven. Zwart-witter dan dit kan ik het niet uitleggen. BMI is maar een beperkte maatstaf en zegt niks over je innerlijk huishouding. Knoop dat nou voor eens en voor altijd in de oren, ogen, je hersenen. Gezondheid zit niet in een dun model op de catwalk of al die insta-opgevulde, gefilterde vrouwen en mannen maar op datgene wat jij dagelijks met jouw eigen lijf doet.

Ik heb altijd gezegd ik ben geen sugar coating coach maar ik ben ook geen keiharde en onverbiddelijke manie geweest. Je moet in de eerste plaats bewust zijn van je zelf en inzichtelijk krijgen waarom je je niet goed in je vel voelt, snackgedrag hebt of wat dan ook. En daar hapert het. Ik ben geen psycholoog en dan kom je te dichtbij. Ik snap het maar ik wil alleen maar helpen en dan heb ik inzicht nodig in leefstijl en gevoelens.
Quick Fix, crashdieet, uithongeren, pillen, spuiten, poedertjes, supplementen; Het is mij helaas inmiddels wel duidelijk dat het allemaal ruck zuck moet. Je creëerde jarenlang een extra rolletje op je lichaam maar het moet liefst binnen twee maanden, no effort, eraf. En ik kan er niet in mee.  Dus ja, ik heb besloten alles over een ander boeg te gooien. Dat houdt in dat ik zelfs niet weet of ik nog doorga met mijn praktijk, of in ieder geval niet meer één op één. Als voedingscoach ga ik alleen mijn kennis nog inzetten maar niet meer alleen maar over de voeding praten. Je hebt meer nodig dan die voeding alleen. En eerlijk? Er zijn inmiddels genoeg boeken over voeding geschreven die je daar bij kunnen ondersteunen. En dat ga ik dus niet meer doen.

Helaas gebeurt met mij nu datgene waarvoor je eigenlijk naar een coach of therapeut moet. Maar ja, wie coacht de coach? Mijn slapeloze nachten over mijn praktijk, het getob over mijn toekomst kosten mij energie en inmiddels ook een stukje van mijn gezondheid. Het punt is alleen, mijn drang naar zelfstandigheid en vrijheid blijft prioriteit nummer 1. 
Een aantal zaken heb ik al min of meer in verleden tijd benoemd en dat heeft echt een reden. Blogs zal ik blijven schrijven want alles op "papier" verwoorden dat is waar ik mijn ziel en zaligheid in kwijt kan. En ja, er zijn al zoveel in mijn naaste omgeving die hebben gezegd, “schrijf toch een boek!”………….
Tuurlijk, het begin is gemaakt, of eigenlijk al vijf keer. Maar een boek schrijven is van een heel andere orde dan een kort stuk schrijven van ongeveer 1500 woorden. Zoiets als mijn blogs die doorgaans zelfs veel korter en toch informatief zijn. Ik heb het nog niemand in mijn omgeving verteld, simpelweg omdat ik nu eenmaal een betere schrijver dan spreker ben. Dus bij deze heb ik het dan op de tafel gegooid. Nadenken over de dingen die ik doe, kwijt wil, gaat mij beter af dan ad hoc reageren. Daarom zou ik ook nooit als advocaat kunnen functioneren. De vraag blijft bij mij hangen waarom ik dan toch op het laatste moment voor de opleiding koos terwijl ik zolang twijfelde. Bij twijfel niet doen zeg ik altijd maar ook hier weer; je eigen persoon van goed advies voorzien blijft wel een ding. Het meest pijnlijke van dit alles vind ik nog het gevoel van teleurstellen van mijn enthousiaste omgeving, de meest naasten om mij heen. Ik ben heel druk ermee en tegelijkertijd levert het verder niks op. Althans, op financieel gebied dan. Over voldoening halen uit mijn dagelijkse bezigheden zoals het uitzoeken en bedenken van teksten en adviezen, daar kan ik mij helemaal verliezen. 

Waarom ik dit met jullie deel is vanwege het feit dat ik vaak de vraag krijg:’ Hoe gaat het met je praktijk, Tamara?”
Nou, hier heb je het antwoord: "Met mijn praktijk gaat het niet zoals gedacht en verwacht, zelfs een beetje twijfelachtig. Ik voel mij moe en ik ben het beu om te bewijzen en tegelijkertijd voor het blok te worden gezet, want anderen weten altijd alles beter. Ik schaam mij tegenover de mensen om mij heen. Want de ooit zo zelfstandige mevrouw die ik was is onzeker in haar handelen geworden, voorzichtiger en ook terughoudend. Ik deed al mijn werk, ook de carrières van voor dit avontuur altijd met open hart en met aandacht. (och heb jij nog iets anders gedaan dan? Uhm JA), Maar dit? Het kostte (te) veel tijd, ik bereidde mij voor op elke stap en toch merkte ik plots en toch heel geleidelijk aan dat het wat lichter mag. Want dit is niet wat ik wil. Dat weet ik nu wel zeker. Er is wat moeheid, wat gemis, en ook zelfvertrouwen en mijn gemoed dat naar de haaien gaat. Dat ik afscheid wil nemen van coaching-slachtveld-arena, is goed, voelt verlichtend. Dat loslaten soms geen verlies is maar dat ik weer ruimte ga maken voor wat nog gaat komen staat mij nu helder voor ogen. En dat zal volgens mij beter zijn dan wat ik nu nastreef, ik durf het bijna niet te zeggen, gebakken lucht en op goed geluk hopen, dat is heel vermoeiend. Ik neem afscheid van het een en neem mee wat waardevol is voor mij. En dat is mijn kennis, en ervaring. Dus geen definitieve, snoeiharde actie maar meer met een zachte bocht mee op weg naar een andere visie, waarvan ik weet, dat ga ik met zorg kiezen en daar haal ik mijn voldoening echt uit. Het is klaar. Ik hoef mij in mijn leven niet te bewijzen wat ik waard ben en wat ik kan. Dat heb ik al lang geleden gedaan. Ik streef hele andere dingen na dan doorsnee van een mens wordt verwacht en wil mij weer optimaal goed in mijn vel voelen. En mijn eigen gezondheid en de belangen van mijn gezin vooral bewaken.

Ik blijf bloggen, jullie gezondheidstips geven, leuke receptjes, klik hier alvast voor de winterse salade. En dan zou ik zeggen, blijf vooral volgen en vragen, maar alsjeblieft niet meer naar mijn praktijk….
Stay tuned, stay safe & stay healthy.

Liefs
Tamara!