Het perfecte plaatje (deel 1?)

Het perfecte plaatje, zeg eens zelf, wie wil dat nou niet? Maar wat houdt dat precies in en is het gezond dit na te streven? In mijn eigen leven heb ik de perfectie altijd willen nastreven maar soms had, en heb ik nog steeds, wat moeite met de puntjes op de i, begrijp je een beetje wat ik bedoel? Alles toch te vlug willen, een dijk van een idee, maar met een onaf plan. En dan vervolgens zien dat je wordt voorbijgestreefd door de “snelle Jelles en Jetjes”.  Dat breekt je op. Nou ben ik het type wat af en toe wat lang kan blijven sudderen in het wel en wee, van mijzelf, van anderen, het verleden. En dat heeft mij tot nu toe niet verder geholpen in mijn weg naar boven. Het waren eerder extra obstakels. En dat is zonde van je tijd, echt.

Natuurlijk heb ik al heel veel mooie jaren in het bedrijfsleven mogen meedraaien, de minder leuke momenten en stress even terzijde. Maar mijn verhaal als zelfstandig leefstijlcoach is mislukt. Dat geef ik bij deze ruiterlijk toe. Debet daaraan is dat ik niet actief op zoek ben naar aanhangers/cliënten buiten mijn inner circle. En als je dat niet doet sta je niet met 1-0 maar met 5-0 achter.
Want echte bekenden gaan natuurlijk niet bij jou, betaald, op de reset-stoel zitten. Ze weten inmiddels wel dat een coach je het hemd van het lijf vraagt en een open en eerlijk antwoord verwacht over alles. Lastig punt, echt, een heel lastig punt. En ik vind het niet erg dat bekenden niet bij mij komen aankloppen, want het zou maar eens ongemakkelijk kunnen worden, privé, of op een feestje of zo, dus daar heb ik wel begrip voor. Maar ik vind dan toch soms moeilijk om dan te horen dat er wordt gedweept met deze of gene die eenzelfde soort praktijk heeft als mij. Enfin, zand erover, het geeft allemaal niet want ik sta er zelf ook niet voor open.
De andere reden voor mijn verwaterde poging tot coach is mijn antipathie tegen het woord zelf, het woord coach. Ik vind het woord echt waar verschrikkelijk, ik heb het al eens verteld en doe er liever nog gisteren dan vandaag afstand van. Bij deze, ik laat het los.

Dat loslaten, dat is wel een dingetje. De een kan het beter dan de ander. Maar loslaten betekent vooruitgang en als je blijft vasthouden kan het genadeloos en hard rennen zijn om de maatschappij bij te benen. Dat wil zeggen, als je met de ratrace én ook met de massa, wilt mee rennen. En daarnaast het perfecte plaatje nastreeft.  Kijk eens om je heen hoe alles verandert. We worden graag gepamperd, maar ergens echt moeite voor willen doen is ouderwets. Daar komt bij dat voor velen het leven nog maar uit éénrichtingverkeer bestaat, je bent of de gever of de nemer. En like it or not, dat gaat ten koste van onze gezondheid. Met name de mentale gezondheid.

Precies weten wat je niet wilt, ook duidelijk voor ogen wat je wel wilt, misschien een beetje twijfel over de volgende keuze maar opstandig en strijdbaar genoeg om er wat moois van te blijven maken. Dat is een geschenk, dus herken jij jezelf hierin, koester het dan. Uiteraard spelen leeftijd en persoonlijke situatie (lees rust en orde) ook een belangrijke rol. De enige onrust die ik nog ervaar omvat mijn aanvullende rol in de maatschappij tijdens mijn werkzame jaren, want wat gaat de volgende stap zijn als ik deze deur achter mij dichtgooi? Als de pensioensleeftijd niet te snel omhooggaat, over zo’n 18 jaar, ben ik een pensioensgerechtigde. Deh dah. Sommige dingen staan gewoon al min of meer vast. Echter geeft dat feit mij juist onrust. Binnen 18 jaar al, dat is in een ogenblik, voor mijn gevoel. Daar zit je dan met je goed gedrag en hang naar alles perfect willen doen.

En waar heb ik de afgelopen 25 jaar dan aan besteed? Precies, voor een groot deel hang naar erkenning, succes en die verdomde perfectie! Je zou zomaar eens vergeten te genieten van je leven en tijd te spenderen aan datgene wat je echt gelukkig maakt, ook op professioneel gebied. Begrijp mij niet verkeerd, ergens moet je geld immers vandaan komen, en dat gaat in 9.999 van de 10.000 gevallen niet door een klik op de muis of een filmpje op YouTube-TikTok enzovoorts. Hoe dan ook, iets perfect willen doen is geen verspilde moeite maar durf ook eens te denken dat die perfectie alleen in jouw hoofd bestaat. Voor een ander ben je die “perfectie” allang voorbijgestreefd. Ze zien, als het goed is, jou en niet je succes, je uiterlijk, hoe duur je huis, auto, vakantie was, of het aantal vrienden dat je hebt, live of op socials. Wat belangrijk is: zolang jij je moreel kunt beroepen op eigen kracht, eigen inzicht en kennis heb je het zogenaamde perfecte plaatje niet nodig. Dan ben je wat mij betreft geslaagd in je leven.


Liefs,
Tamara