Hashimoto

Hallo lieve volgers,

Daar ben ik weer. Helemaal opgeladen en met nieuwe vastberadenheid verder timmeren aan mijn weg. Ik heb een hoop in te halen en er zijn zaken die ik in een geheel nieuw licht moet benaderen. Een ervan is mijn gezondheid en misschien denk je nu; Hoezo? Dat leg ik je in deze blog uit.

In december afgelopen jaar kreeg ik de diagnose Hashimoto.
Hashimoto is een auto-immuunziekte die ervoor zorgt dat mijn schildklier trager werkt dan hoort. Op zich is dat allemaal goed te controleren, het vergt wel  tijd, en je kunt er ook oud mee worden mits je er goed mee omgaat, lees, je leefstijl op de kop zet. Maar voordat ik deze diagnose – ik zou haast zeggen eindelijk – kreeg ging er heel wat aan vooraf. Ik wees de huisarts en internist wel op de raakvlakken die mijn klachten hadden met het schildklierproblemen, maar nee. Dat was het echt niet. Want ik kampte al meer dan twee jaar met steeds intensere klachten die konden worden toegeschreven aan het ouder worden en een overgang of naderende menopauze. Oh ja, en aan het roodharige uiterlijk dat ik heb. Let op.

Wat waren die klachten bij mij: hersenmist, tintelende benen, hartkloppingen, stikgevoel, geen “bergje op” meer kunnen lopen zonder buiten adem te raken, onrust, onverklaarbare moeheid, emotionele disbalans, een total bitch, haaruitval en zeer, maar dan echt zeer zware menstruatieperiodes. Dit alles ging beslist gepaard met nog andere ongemakken maar deze voerden de boventoon en werden met het verstrijken van de tijd steeds erger.  Kun je je voorstellen hoe ik mij voelde? En achteraf gezien welke wissel dit trok op mij, mijn gezin en andere zaken?

De internist die ik ongeveer tweeëneenhalf jaar geleden bezocht beweerde ik had een vitamine D tekort en dat verklaarde wel gemakkelijk omdat ik een roodharige ben met lichte huid. Volgens hem was ik beslist zowat met de tube factor 50 getrouwd wat de aanmaak van vit d belemmerde. Appeltje eitje dus voor hem. “Ja daag”, zei ik, “ik ken het belang van de zonnestralen wel en mij ongelimiteerd insmeren met factor 30 of hoger doe ik beslist niet, ik ben dan wel zuinig op mijn huid maar zo extreem ga ik niet. Dus probeer maar wat anders”. Toen werd het maar de overgang. Zucht. Ik was 47 jaar en had een regelmatige cyclus. Dus ik twijfelde aan die diagnose maar goed, ik draag niet de witte jas dus ik kon dat nog wel ergens plaatsen en ja, piepjong ben ik natuurlijk ook niet meer.

Het klopte deels wel, ik had ook een vit. D3 - en een ijzertekort (hallo extreme bloedingen) maar waarom? Waarom? In het kwadraat. Waarom? Die vraag bleef maar opkomen. Alleen, ja de tijd verstrijkt het leven gaat door en af en toe waren er wat rustiger momenten waardoor je klachten op de achtergrond verdwijnen. Tussendoor nam ik dan wat Vit. D3, kreeg ijzertabletten voorgeschreven die niet te pruimen waren maar de oorzaak van dit alles? Geen mens die je wegwijs maakt, verder helpt, je alert maakt.

Ik was niet tevreden met het verdict maar hobbelde ondertussen maar gewoon verder want je wilt die drukbezochte huisarts en de zorg op zich niet te veel belasten met jouw “vrouwenkwaaltjes”. Zover was ik inmiddels, dat ik mijzelf als een last begon te zien voor de zorg. Nooit had ik wat aan de hand en nu had ik zorg nodig en je wordt niet verder gebracht tot aan de drempel van de wachtkamer. En gelukkig was daar mijn lieve kennis, Granny Homebaker, die het fantastische brood voor ons bakt, ook niet mee eens. Zij hamerde al ongeveer een jaar geleden op het feit dat ik mijn schildklierwaardes opnieuw moest laten testen en zo begon het balletje eigenlijk te rollen. Ik heb de barricade van de zorg doorbroken en heb geëist dat ze verder keken dan de standaardprocedures. Ik ben haar eeuwig dankbaar voor haar inzicht.

Dat Hashimoto bij mij drie jaar geleden al een feit was, dat zie ik nu pas. Nu, na drie jaar vallen alle puzzelstukken in elkaar. Maar de schade is wel al toegebracht. Ik zal je mijn klaagzang over het verloop verder besparen maar ik wil wel dit kwijt. Afgelopen oktober werden mijn klachten extreem en ineens voelde ik dat ik in omvang toenam terwijl ik niet meer was gaan eten, mijn haar extreem dun begon te worden en mijn uitputting na een “bergje op” lopen wel heel erg opvallend begon te worden. Ik trok aan de bel bij mijn huisarts toen ik ook nog een vreemde uitslag in mijn gezicht kreeg en mijn knie haperde. Hoe de versnelling tot stand is gekomen ga ik hier niet over uitweiden maar ik heb wel aan mijn huisarts per mail laten weten dat als er geen actie werd ondernomen ze mij als een zorgmijder konden aantekenen. Toen is de bal gaan rollen. Ik werd uiteindelijk serieus genomen en doordat ik toen standvastig ben blijven doordrammen, zou ik haast zeggen, heb ik eindelijk inzichtelijk gekregen waarom mijn lijf mij zo ongelooflijk hard in de steek laat terwijl ik zo gezond leef. Vette pech hebben aangevuld met erfelijke factoren.

Hashimoto, een auto-immuunziekte die een traag werkende schildklier tot gevolg heeft omdat mijn immuunsysteem antistoffen aanmaakt die mijn schildklier aanvallen. Waardoor mijn altijd zo snelle metabolisme ook in standje spaarzaam is geraakt. Waardoor ik emotioneel labiel was, waardoor ik haaruitval kreeg en altijd moe was, een vale huid, het gevoel alsof er altijd een touw rond mijn hals zat en alsof ik stikte, waardoor ik niet meer vlot een bergje op kon lopen. Enzovoorts enzovoorts….En, daardoor voelden mijn broeken ineens niet meer als mijn broeken. Lach er maar om, een onsje meer kan geen kwaad hoor ik je denken. Nee, maar wel als het niet wordt veroorzaakt door jouzelf maar een ziekte. Dan wordt het wel een dingetje. 

En terwijl ik weet dat bezuinigen op je eten geen goede keuze is, was dat wel automatisch hetgeen dat ik overwoog, waar ik als eerste naar keek. Maar dat bleek zinloos en dat wist ik toch ook? Mijn immuunsysteem en metabolisme reageren nu anders waardoor ik bepaalde voedingsmiddelen moet skippen of andere varianten moet gaan gebruiken maar lijnen/diëten, uithongeren? Geen optie. Daarmee beschadig je eigenlijk alleen maar nog meer. Het resultaat van mijn ziekte, want dat is het, is dat ik mij in deze materie ben gaan verdiepen. Het is echt een hele omstelling van mijn leven en ik ben er nog lang niet maar voor het eerst sinds de 5 maanden waarin mijn broeken ineens in zo’n rap tempo zo strak zaten begint het tij zicht te keren. Ik gebruik wel momenteel medicatie om de boel te herstellen en weer op de rit te krijgen. En dat is iets waar ik misschien nog de meeste moeite mee heb, het heeft wat tijd nodig om te bezinken.

Maar hey, het is een heel klein tabletje en de winst die ik hiermee heb behaald is onbetaalbaar. Mijn emoties zijn weer stabieler, lees; ik schiet niet voor elke tegenslag meer uit mijn slof, want dat bedoel ik met mijn emotionele disbalans. En bergje op? Loop ik weer als vanouds, gewend, snel, en zonder extreem buiten adem te raken. Alleen al deze twee feiten maken mij een gezelliger mens @home.

Zo zie je; ik schreef het laatst al, een gezonde leefstijl is belangrijk maar geen garantie op eeuwige gezondheid. Toch is het wel belangrijk om het te blijven nastreven ondanks ziekte omdat dit je alleen maar sterker maakt in je proces. Fysiek en mentaal. Zo, nu snap je misschien ook waarom ik in mijn toon verander. Ik ga door het lot gedwongen maar wel dankbaar voor het inzicht een duidelijke weg bewandelen en omarm mijn leven nog intenser dan ik de afgelopen 50 jaar deed. Ik heb in zak en as gezeten maar krabbel er langzaamaan weer uit. Deh dah, zo gaat dat.

Later deze week zal ik een receptje posten. We gaan richting lente en kunnen we ons weer verheugen op andere kost. Voor nu wens ik jullie een fijne dag met uitzicht op warmer weer morgen, al is het dan wel nog winter maar we gaan genieten.


Liefs
Tamara

ps. De schildklier zit in je hals en draagt de vorm van een vlinder. Het is verantwoordelijk voor je stofwisseling, groei, temperatuurregeling  en je hartslag, bloeddruk enzovoorts. Functioneert het niet liggen daar allerlei ander ziektes bij op de loer. Het is van groot belang dat de schildklier goed kan functioneren.