Nou, ik ben er weer na een hele lange, lange, lange, lange, lange periode, van afwezigheid. En nee, het was geen periode van bezinning, want dat proces doorstond ik al een poosje geleden. Ik sta met beide benen op de grond. Mijn afwezigheid heeft een hele simpele reden; Ik geniet tegenwoordig meer van mijn leven; zoonlief had zomervakantie, dus ik ook. Omdat het kan. Ten tweede, het was echt veel te warm om op mijn kantoor te gaan zitten/hangen, want daar is (nog) geen airco dus ik verkoos het thuisfront boven de rust en dan komt er bij mij toch wel een beetje de klad in. Zo simpel is het gewoon. Ik heb veel discipline en plichtsgevoel maar bij bepaalde temperaturen verdampen die bij mij net zo vlug als het laatste water in een slootje. Simpel, rauw en eerlijk. Ik ga niks mooier maken dan het is.
Fijne vakantie gehad? Zeker, de geplande vakantie was jammer genoeg in een vloek en een zucht voorbij, ik wilde dus ook beslist nog niet terug. Daarna ben ik alleen maar bezig geweest met allerlei andere activiteiten, hele leuke maar ook minder gezellige zaken. Is oké, dat hoort er eenmaal bij. Ik prefereer natuurlijk ook liever een Paddington-leventje en zijn immer goede humeur maar ook hij ontkomt soms niet aan bepaalde taakjes. Zo ook hier.
Goed, terug naar de orde van deze eerste werkdag, op kantoor, waar ik mij even opnieuw heb moeten voorstellen aan de andere huurders, hahaha. Geweldig. Al ben ik niet de enige die weinig aanwezig was.... Waar ga ik jullie allemaal in meenemen? Wat kan ik jullie nog vertellen? Nog zoveel en tegelijkertijd weet ik niet hoe of waarmee te beginnen. Maar feit een staat wel al: ik ga de komende tijd refereren aan seizoenen. We gaan langzaamaan richting herfst en in werkelijkheid zie je hem natuurlijk ook al door die gortdroge zomer. Daar kunnen we natuurlijk lang over zeveren maar dat doen we niet. De natuur kreeg een knauw maar herstelt zich stilaan. En dat is mooi om te zien, de herfst staat voor onthaasten en voor iedereen is dat een raadzaam advies. Doe ermee wat je wilt.
En hoe is het met jou gesteld? Nog altijd even energiek of word je al moe bij de gedachte van alles wat je nog “moet” van jezelf of je omgeving. Misschien is dit wel een mooie eerste ingang van deze blog, die uiteraard vandaag iets langer zal zijn dan doorgaans mijn bedoeling is. Ben je er nog? Dan wens ik je veel leesplezier.
Los van leeftijd, agenda’s, verplichtingen rondom het leven zeg maar. Hoe gaat het met je? Heb je kunnen opladen tijdens de vakantie en ben je in staat dat goede gevoel vast te houden, nog steeds genoeg energie? Of denk je: ik ben alweer toe aan de volgende vakantie zeg, wanneer was dat ook weer? En wanneer ik zou vragen: ben je gelukkig? Bestaat jouw antwoord dan uit waarheden rondom jouw eigen geluk of zou blijken dat jouw geluk gebaseerd is puur en volledig afhankelijk van een ander?
Ben je aardig voor jezelf of uit je iedere dag een bak zelfkritiek? Wat betekent voor jou het woord geluk? Is dat succesvol zijn, gezien worden, net zo goed zijn als…? En hoe zit het met je Social Media gebruik? De overdosis aan beelden en dopamine, word je er echt blij van?
Ik denk dat Social Media een gemoedsmoordenaar is. Op korte termijn voel je even een opleving maar op lange termijn zal het je niet gelukkiger maken. Zelfs ongelukkig, want kijk, bij anderen is alles koek en ei, zie ze stralen, wat hebben ze nou weer gekocht, zijn ze nu weer op vakantie, my god, alweer aan het shoppen, ergens lunchen, feesten, festival, concert, naar de kapper, Hamam of wat dan ook? Waar doen ze het van?
Onthoud dit: Je ogen zien maar een klein gedeelte van de werkelijkheid. Zie het scherm van je phone ook als dat oog. Er wordt maar een tipje van een leven geshowd. Maar dat men een uur bezig is om het perfecte plaatje met tekst en al in elkaar te knutselen en dat misschien wel 5 keer per dag dat zien wij niet. Evenals het feit dat dat perfecte plaatje niet weergeeft dat er vooraf misschien een hoop frustratie was, een glas wijn dat werd omgestoten, een auto die net keihard door ene plas water reed en over jouw stilleven spetterde, of 100 foto’s werden gemaakt voordat er een keuze werd gemaakt.
Ik vergelijk het vaak met een werkdag bij mijn eerste werkgever. Fantastische baan, heel veelzijdig en creatief, mooie buitenlandse contacten met ateliers, groot bedrijf, leuke collega’s, veel onderweg naar Parijs en Amsterdam en zo. Maar ook veel stress vanwege deadlines, zaken die door elkaar lopen doordat er eigenlijk teveel taken op je bord liggen, confectie die vertraging oploopt doordat bij douanes wordt gecontroleerd, soms een bizar slechte communicatie doordat afdeling A de mail van afdeling B nog niet heeft gelezen/ontvangen, enkele collega’s die elkaars bloed konden drinken en daarmee anderen belastten, paspoorten die werden vergeten, trein naar Parijs die bijna werd gemist, een hele lange werkdag eindigend langs de snelweg in Amsterdam nadat iemand anders op de auto van je bazin knalde en daar sta je dan als twee kleine kuikentjes, het langsrazende verkeer te aanschouwen, na
-had ik dat al gezegd?- een hele lange werkdag waarbij we van hot naar her renden enzovoorts. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Aanschouw de keerzijde.
Alleen, om dit laatste, de werkelijkheid die ik meemaakte, kan ik nog lachen, ik probeer het ook niet mooier te maken dan wat het was. Maar Social Media toont geen keerzijde, de enige keerzijde die we kennen is de verslaving van de mens aan snelle beelden, de telefoon en misschien ook de likes. En het daarmee gepaard gaande ongeduld en ontevredenheid. Alleen al voor de belastende ecologische voetafdruk die we achterlaten omdat we constant FB, Insta, TikTok, Snapchat enzovoorts raadplegen zouden we moeten socialminderen.
Doe je het al niet voor jezelf, dan tenminste voor je kinderen of kleinkinderen of voor de jongere generaties. Maar goed, wie probeer ik te overtuigen. Onze samenleving is al voor een enorm aandeel gedigitaliseerd, als we niet oppassen ook geen cashgeld meer (absurde ontwikkeling), geen fysieke post meer, notificaties van gemeentes ontvangen we ook veelal via mail, als je geluk hebt, en anders ontdek je het via Fb als je dat hebt, zo erg is het al. En de mens? De mens wordt steeds ongelukkiger lijkt wel en denkt dat het gras bij de buren groener is. Of verliest zich in de perfect gefilterde levens van anderen, die bijvoorbeeld claimen een passief inkomen te kunnen genereren ergens op Bali, zogenaamd van het leven genietend, om jou vervolgens iets aan te praten en geld afhandig te maken. Want onder de eindstreep is dat het doel, jouw portemonnee.
En nu is het aan ons om daar een streep onder te trekken en te stoppen een uitgefilterd leven van een ander als waarheid te beschouwen. Ik zou wel eens een kijkje willen nemen in de werkelijkheid van deze mensen dan zou men gelijk genezen zijn van het eindeloze gescroll op de telefoon. En dan zou er meer tijd overblijven voor het besteden aan activiteiten die echt waardevol zijn voor jou. Daarmee zou ook de eeuwig schreeuwende criticus binnen in jou getemd kunnen worden of het zou tenminste de eerste stap kunnen betekenen naar meer zelfwaardering en een positief zelfbeeld. Daarover wil ik de volgende blog wat gaan uitweiden. Dus stay tuned en denk maar nog eens aan die TOTAL CHAOS waarin ik af en toe verkeerde bij mijn eerste baan. Een leven zonder dominerend internet. Op zich wel een like waard, al zeg ik het zelf, hahaaa. En ja, ik ben echt eens een keer mijn paspoort vergeten, in een tijd dat er echt nog werd gecontroleerd. Laten we zeggen dat het geluk aan mijn zijde stond, dat jaar!
Liefs
Tamara
Reactie plaatsen
Reacties