November!

Lieve Bloglezers,

November! Ik word er stil van. Voor mijn gevoel heb ik één keer met mijn ogen geknipperd en ineens zitten we tegen het einde van het jaar. Er is nog zoveel te doen. Geen idee of ik mijn planning ga redden en of alles wat ik in mijn hoofd heb gehaald wel haalbaar is, met al die zelfopgelegde deadlines. Vroeger kon ik daar heel sip en onrustig van worden, maar inmiddels verkeer ik in de gelukkige omstandigheid dat ik veel – héél veel – langs me heen kan laten glijden. Stoorzenders die te veel tijd en aandacht slurpen? Die heb ik resoluut op pauze gezet, en dat brengt me al een heel eind.

Een van die aandachtstrekkers was Facebook. Ik heb de app van mijn telefoon gegooid en ik had nooit kunnen vermoeden hoeveel tijd (én batterij) dat bespaart. Niet dat ik er uren op doorbracht – zegt de "verslaafde" in ontkenning – maar ik betrapte mezelf erop dat ik wel héél vaak "even" ging checken. Niet mijn eigen tijdlijn, want ik post nauwelijks nog iets, maar die van anderen. Bedrijven, de gemeente (want anders weet je tegenwoordig niks meer), bistro's, nieuwsfeiten, goeroes en coaches in alle soorten en maten... En niet te vergeten al die "holistische" sites die me onderaan de streep achterlieten bij een stukje clickbait. Want kopen zul je, bitch! Nou, niet meer dus. Toen ik mijn schermtijd eens kritisch bekeek, vond ik het weerzinwekkend hoe vaak ik die telefoon opende voor totale onzin. Je mag je terecht afvragen: dit hadden we twintig jaar geleden toch ook niet nodig om zinvol te leven? Waarom nu dan wel?

Eén woord: Verslaving.
Ja, ik ook. En ja, jij waarschijnlijk ook. Eigenlijk geldt het voor bijna iedereen, zonder dat we ons daar echt bewust van zijn. Hoe is dat er toch zo ingeslopen? De tijd die ons gegeven is, is kort en kostbaar. Toch vergooien we die massaal door telkens weer in te loggen op X, Facebook, Instagram, YouTube en alles wat daar nog bij komt kijken.En toen kreeg ik ineens dat aha-moment. Wil je je kind behoeden voor een schermverslaving? Dan zul je zelf toch echt het goede voorbeeld moeten geven. En dat is nogal wat. Want leg je eigen scherm maar eens weg! Wat mijn zoon betreft, ben ik inmiddels afgestapt van het idee dat ik hem tekortdoe door grenzen te stellen aan zijn tabletgebruik en andere schermpjes, zoals Roblox. Een eigen telefoon hebben we hem voorlopig nog niet gegeven. Inmiddels weet ik dat hij daarin echt niet de enige is; er zijn gelukkig meer ouders die bewust nog even wachten. Zo heb ik voorlopig tenminste een gegrond weerwoord richting mijn zoon. Opvallend genoeg komen de ouders die wél al overstag zijn gegaan vaak met allerlei verzachtende argumenten: het schermgebruik bij hún kind valt altijd 'reuze mee'… hmhmm.

Wat ik maar wil zeggen is het volgende;
We willen onze kinderen leren omgaan met een wereld vol verleidingen, terwijl we zelf soms nauwelijks in staat zijn om die verleidingen te weerstaan. Dat is een negatieve ontwikkeling, maar dat is mijn mening. Met een klik op heb je oneindig veel afleiding waardoor het brein bij de kleinste opwelling van verveling direct voor de makkelijkste weg zal kiezen; het scherm. En ik kan daar nog zoveel meer over zeggen maar dan wordt deze blog, die onbedoeld toch weer iets beladen voelt, te lang.

 
De “moderne” tijd:
Tegenwoordig zit de samenleving zo in elkaar dat je bijna niet meer zonder smartphone kunt. Een benauwende en eigenlijk belachelijke ontwikkeling; we worden steeds verder een digitale trechter in gedwongen door algoritmes die precies weten waar onze interesses en ons koopgedrag liggen- oja- en onze zwaktes. De smartphone is inmiddels het toegangsticket tot de maatschappij geworden. Denk maar aan parkeren, bankieren of contact met de overheid via DigiD – zonder telefoon kom je nergens meer en mis je cruciale informatie. Gelukkig trekt mijn zoon zich daar nu nog weinig van aan. Hij heeft zo zijn eigen plan en bezit genoeg sociale vaardigheden om ook zonder scherm zijn vrienden te vinden en te maken. En als je tegenwoordig wordt buitengesloten of uitgelachen omdat je geen smartphone hebt? Dan zegt dat vooral alles over de bekrompenheid van de ander. Dat bleek wel toen ik hem vroeg wat hij voor Kerst wilde hebben: "Mam, als ik moet kiezen tussen een katje of een telefoon, ga ik 100% voor het katje." Op zo'n moment smelt ik, want dan weet ik dat het met zijn emotionele intelligentie wel goed zit. Op naar december en bewust omgaan met die schermen, want die apps zijn net gokkasten die ons brein constant triggeren met dopamine. Nog zeven zondagen tot Kerst – mét of zonder telefoon, maar hopelijk mét dat katje!

Liefs 
Tamara.