Mijn verhaal als ex-Coach!

Dat gaat dus over een klein stukje van mij leven en niet mijn hele verleden want zo spannend is dat allemaal niet meer als je er te vaak op terugkijkt. In het redelijk nabije verleden heb ik in mijn praktijk een aantal cliënten mogen begeleiden naar een andere benadering van leefstijl. Ik heb mijn succesmomenten gekend maar ook minder glansrijke ervaringen gehad die mij steeds weer op scherp stelden over wat ik precies in gedachte had te bereiken met mijn Mara Vé Lifestyle Coaching Praktijk. Je zou kunnen zeggen dat ik op een bepaald punt terecht kwam waarbij ik het vermoeiend vond uit te leggen dat ik geen BIG registratie had en dus niet in aanmerking kwam voor een vergoeding vanuit de zorgverzekeraars. Wat best een domper was, want ik had zelf wel veel geïnvesteerd in een opleiding, qua tijd en financiën maar geen erkenning mogen ontvangen. Waar dit aan heeft gelegen weet ik niet. Voordat ik mij inschreef werd de opleiding wel erkend in de reguliere tak, inmiddels is dat allemaal veranderd. Maar zand erover, het leven is veel te kort om mij lang druk te maken over mislukte projecten. Het heeft mij wel steeds een stukje veerkrachtiger gemaakt. Waarbij ik eerlijk moet toegeven dat ook dat echt een leerproces is geweest. Uiteraard heb ook ik sip op mijn neus gekeken en de opmerkingen die ik van alle kanten hebben gehad -dat het beter is te stoppen en een "echte baan" te zoeken enzovoorts- hebben ook hun sporen op mijn incasseringsvermogen achtergelaten. Nu lach ik ermee en laat de mensen in de waan over wat een echte baan dan nu precies is en hoeveel die “echte baan” dan eigenlijk nog waard is. 

De verborgen waarheid was uiteindelijk dat ik niet geschikt ben voor één-op-één coachen. Dat als het er echt op aankomt ik fijner opereer in een groepsverband waar ik wel mijn eigen weg kan volgen, een team dus, met ieder zijn eigen takenpakket maar samen heel sterk. Dus dan zoek je eigenlijk collega's, die ik ook heel erg heb gemist, in het begin. Alleen, ik ben destijds niet voor niks gestopt om te werken voor een baas. Ik bedoel, hart voor de zaak had ik meer dan genoeg, maar de onsportieve houding en ook oncollegialiteit van sommige anderen, daar had ik wel moeite mee. Op je zelf beginnen is dan een mooie oplossing en ik ben van een lange weg en adem gekomen. Van webshop tot aan praktijk aan toe. En nu is het BASTA! De creativiteit kriebelt en prikkelt aan alle kanten en ik heb mij bevrijd van alle
zoals-het-heurt etiketten. I do it my way!

Ik heb nog gesolliciteerd, maar laten we dat eens kort onder de loep nemen. Ambitieus als ik ben, solliciteerde ik op een 36-urige baan, naast mijn drang verder te willen met mijn blogs en gratis adviezen, maar vooral- ik ben ook moeder van een relatief jonge jongen en mjah, daar is ook nog zoiets als het huishouden, clubjes, andere hobby's, familie- en vriendenkring enzovoorts. Het was een uitdaging geweest als ik deze baan had weten te bemachtigen. Maar uiteraard meet de werkgeversclub zich de arrogantie aan dat iemand die al tien jaar zelfstandige is niet meer capabel is om voor een baas te werken, laat staan de leeftijd die ik inmiddels heb bereikt. Had ik dat al benoemd? Ik ben eenenvijftig jaar, de jonge veertigers om mij heen krijgen al heel lastig een nieuwe baan, laat staan iemand als ik. Een andere baan waar ik interesse in had was zo onregelmatig in werktijden en nachtdiensten, daar heb ik met een hele grote frons boven mij ogen de zaal verlaten. Alleen geschikt voor zeer jonge mensen zonder gezin, best ook zonder relatie!

En eerlijk, heel veel opties zijn er niet. Dus ik blijf lekker zitten waar ik zit en schud mijn eigen glazen magische bol om de toekomst verder uit te bouwen. Zo, dat was het in een notendop. Heb ik nog iets toe te voegen dan zal ik dat doen, op de homepage.

Groetjes
Tamara…